Dinsdag 30 december 2025

Hospital Rides vandaag, samen met Matthias en Gerard 😉 De eerste Ride is goed gevuld, alle drie de auto's zitten vol. 11 tickets, dat is best veel. Het fijne deze keer: iedereen heeft een Red Card, dus geen problemen met de politie 🙈

Ik heb alleen maar vrouwen in de auto. Naast met zit Fatimah (niet haar echte naam), haar rechterschouder zit vast. Daarom gaat ze een arts bezoeken. Ze heeft 2 weken geleden haar probleem doorgegeven, nu heeft ze dan een afspraak. Valt nog mee, zeg ik, in Nederland duurt het soms 2 maanden voordat je een afspraak hebt. Wat doe je dan in de tussentijd? Ik zeg: doorbijten en pijnstillers slikken 😏 Dat had ze niet verwacht. De tweede rit is nog geen 2 auto's vol, daarom ga ik alvast naar het pakhuis om 'mijn' auto schoon te maken. Even later zijn Gerard en Matthias er ook, het duurt dan niet lang voordat ze alle 3 van binnen schoon zijn 😉

We gaan naar Zervou, wellicht zijn er na de lunch mensen die een middag afspraak hebben in het ziekenhuis. Dat zijn er 2 om precies te zijn, beter dan niets. Omdat we vanochtend zoveel mensen naar het ziekenhuis gebracht hebben, moeten we ook nu met 3 auto's naar het ziekenhuis rijden. Onderweg naar de parkeerplaats bij het busstation zien we een bekende meneer lopen, die wordt opgepikt door Matthias. Een aantal bewoners is niet zo goed ter been, die zijn bij het ziekenhuis ingestapt. Bijna alle andere mensen zijn of gaan op eigen gelegenheid terug naar Zervou.

Op de terugweg vertelt Fatimah dat ze geen arts gezien heeft, er is alleen bloed afgenomen. Hoezo heb je geen arts gezien? Er was geen vertaler, zegt ze. Huh, hoe bedoel je? Fatimah: de dokter spreekt geen Engels, ik spreek geen Grieks 🤷🏻 Over 2 weken opnieuw een afspraak, hopelijk mèt vertaler erbij 😏 Fatimah is 1 vd resident volunteers, ze komt uit Afghanistan. Daar was ze journalist. Taliban vindt alle mooie en leuke dingen haram. Zingen, dansen, alles haram. En vrouwen, dat zijn eigenlijk net huisdieren. Ze moeten doen wat ze gezegd wordt en that's it. Koken, wassen, schoonmaken, kinderen krijgen en opvoeden, verder niets. Hebben niets te vertellen, hoef je niet naar te luisteren. Vrouwen zijn hun stem kwijtgeraakt in Afghanistan, ik wist het al, maar met Fatimah naast me komt het extra binnen....

We zijn weer aangekomen bij Zervou. Oh nee, de bewoner die we onderweg opgepikt hebben, is z'n Red Card kwijt. Hij kan het kamp niet binnen, wat nu? We hebben er allemaal buikpijn van 😬 Misschien ligt de kaart in de auto, hup, de bult op, naar de parkeerplaats, meteen kijken. Niet fijn, want het is koud en regenachtig vandaag. En meneer heeft alleen een trui aan, geen jas. Daar komen ze al weer aan, Matthias en de bewoner, maar zonder pas. Hoe nu verder? We nemen contact op met Amber, heeft zij een oplossing? Meneer kan over 25 minuten mee met de laatste ronde, we hebben vanmiddag mensen afgezet bij het ziekenhuis, die moeten ook weer opgehaald worden. Helaas moet hij die 25 minuten wel buiten doorbrengen, we kunnen hem niet meenemen naar binnen, dat is het hele probleem. Het voelt niet goed maar er is de hoop dat z'n pas in het ziekenhuis ligt 🙏🏻 Hij liep in het dorp, hopelijk is hij m niet onderweg verloren 😳 

De 25 minuten zijn voorbij, de resident mag bij Matthias en mij instappen, Gerard heeft andere klussen gekregen. Tel uw zegeningen: de arts had de kaart gevonden! 🙏🏻 Wat een opluchting bij iedereen, dit is zó'n fijn bericht! We wachten nog even op de laatste patiënt en dan rijden we de berg weer op, terug naar het kamp. Er is nog net tijd om de afwas te doen, dan klinkt via de walkie: einde shift, opruimen en je naam van het bord vegen. 

De rest van de dag doen we niet zoveel meer, het appartement voelt kil en onbehaaglijk, is niet uitnodigend. We zoeken het bekende restaurant met de houtgestookte pizzaoven op, daar is het lekker warm weten we. En na het eten: lekker slapen.