Dinsdag 6 januari 2026

De vraag van vandaag: gaat ie of gaat ie niet? De ferry heb ik het dan over, met Gerard erop hopelijk 🙏🏻 Maar eerst briefing. Nicolas heeft een korte presentatie voorbereid over Free Shop, daar is hij coördinator. Over de visie en de geschiedenis van Free Shop. Mensen proberen hun waardigheid terug te geven, geen standaardpakket, maar eigen keuzes maken. Ook al is het helaas niet mogelijk om het iedereen naar de zin te maken. Alles kleding is gedoneerd, de ene keer zijn het 'oude-collectie' broeken maar dan wel van een bekend merk. De andere keer zijn het truien uit een buitenland met andere maten/inwoners 😬 Aan de mannenkant zijn er 2 resident volunteers, bij de vrouwen wordt er druk gezocht naar iemand die zich kan en wil inzetten. Dat is 1 vd gebedspunten: of er gauw iemand gevonden mag worden die makkelijker contact kan maken. Google Translate is super handig maar niet echt persoonlijk 😏

Gerard staat gelukkig nog op de lijst van vrijwilligers, hij mag Zervou nog in. Om de zoveel tijd moet de kampleiding weten wie er op de vrijwilligerslijst van Eurorelief staat. Sta je er niet (meer) op, dan kun je de toegang wel vergeten.

Ik ga weer naar m'n vaste station, vandaag met James. Als de bewoner van afgelopen vrijdag op komt dagen met z'n 3 wasmachine tickets dan heb ik een probleem, de lijst is 'volgeboekt' door MSF. Vóór half 11 heeft bijna iedereen de was gebracht. Op naar B Section. 

Social Care heeft geen bericht gestuurd, we kunnen alle 6 wasmachines gebruiken om kleding voor Free Shop te wassen. Helaas is de was van gisteren niet droog. In B Section is er geen airconditioning, ik ben erg benieuwd wanneer de kleding droog zal zijn 😏

Terug in A Zone staat Gerard ineens voor de deur van Laundry: hij gaat terug naar het pakhuis, later vanmiddag kan hij hopelijk (eindelijk?!) de ferry naar Piraeus nemen. Dit afscheid komt nu toch een beetje plotseling maar het is ook goed dat het zover is. Die onzekerheid (wel/niet/hoe laat?) is ook niet fijn 😬 Stiekem worden er een paar foto's gemaakt, voor de container van Laundry. Mooi voor later ☺️ 

En weg is hij.

Hopelijk lukt het om elkaar vanavond nog te zien, ik heb m'n debriefing vanavond. Daarna mag ik opnieuw genieten van de gastvrijheid en een lekkere maaltijd bij Grace en Henk. Maar eerst gaan de dagelijkse dingen door. Na Laundry duty mag ik naar Library, fijn, ik was al bang dat ik de kinderen de komende dagen niet zou zien.

Even voor half 2 zijn James en ik opnieuw bij Laundry. Als we om 2 uur vertrekken naar B Zone is er nog 1 was niet opgehaald. Geen nood, ik breng de sleutel naar de buren, Annelia en Suzanne kunnen eventueel de resident helpen in onze afwezigheid. Er is nog maar 1 machine die gevuld is, makkie dus ☺️ De was uit B Zone moet opgehangen worden, 6 wasmachines vol levert heel wat kledingstukken op 🙈 Met z'n tweeën is het zó gedaan. James heeft net voor Kerst een nieuwsbrief geschreven voor zijn 'achterban', hij is bezig met een nieuwe. Die wil hij graag vullen met onder andere foto's van de diverse stations en de bijbehorende coördinatoren. Ok, maar weer op de foto dan 🥴 

Dit is Laundry station, 'mijn' domein sinds Amy met verlof is 😉

Ik mag opnieuw naar Library, ik ben net op tijd om mee te kunnen doen met het dansen. Tja, dat moet je gewoon over je heen laten komen, hoort erbij 🤭 Het leuke van dit onderdeel vind ik dat je een beetje overzicht hebt. Je ziet wie vaak alleen staat en wie deel uitmaakt van de groep. De kinderen die aan de kant staan kun je erbij betrekken, meestal is dat precies waar ze op zitten te wachten. Want zeg nou eerlijk: iedereen wil toch gezien worden? Na het dansen mogen de kinderen kleuren of tekenen. De meesten vinden dat heerlijk. Ik merk dat er een groot aantal potloden mist, gisteren zaten er meer in de potlodenhouder 😬 Officieel mogen de kinderen 1 potlood per keer pakken. Wil je een andere kleur dan lever je het eerste potlood in. Enzovoort. 1 vd regels hier is: we rennen niet door het kamp. Tenminste, voor de vrijwilligers geldt die regel. Als een kind er dus ineens vandoor gaat met een handvol potloden kunnen we niets doen. Gelukkig komen de meeste potloden op een later tijdstip weer bij Library terug, voelen de kinderen (of zien de ouders het) zich er niet prettig bij. 

Ik vraag of ik bij het BP tankstation afgezet kan worden, dan loop ik wel naar de haven. John vindt dat geen goed idee, mij naar de haven brengen is maar een klein beetje om, dus ik heb een lift voor de hele rit 😉 Gerard zit al een tijdje in de vrachtwagen te wachten, hij was er mooi op tijd. Na de lunch met Samuel en Mathieu was hij teruggegaan naar het appartement. En het kantoor van Blue Star Ferries. En je gelooft het bijna niet, er was zowaar een ticket! En flink vóór het tijdstip dat de medewerker gisteren aangaf. Met andere woorden: Gerard had rustig de tijd om de laatste dingen te doen. 

En genoeg tijd om naar de haven en de vrachtauto te lopen. Nu hopen dat de ferry eindelijk afvaart. Want ondertussen is het harder gaan waaien, vaart hij überhaupt? 😬 Het zal in ieder geval een ruwe overtocht worden. 😏 

Ik neem nogmaals afscheid van Gerard en ga de debrief in met Grace. We lopen een stukje langs de haven. Na een minuut of 5 vertrouwt Grace het niet meer, ze is bang dat we een regenbui op ons dak zullen krijgen. We lopen daarom terug naar haar auto. Onderweg naar haar huis praten we verder: wat is het eerste woord dat voor mij de afgelopen weken beschrijft? Indrukwekkend. Omdat ik onder de indruk ben van de bewoners van Zervou. Ik zal nooit precies kunnen begrijpen hoe het voor hen was om de keuze te moeten maken om in een bootje naar Griekenland te stappen. Wat is daar allemaal niet aan vooraf gegaan? Ik kan wel naast ze gaan staan en zeggen: ik zie je, als het binnen mijn mogelijkheden ligt wil ik je graag helpen. En het tweede woord is onvergetelijk. De jongeren die hier als vrijwilliger zijn zullen waarschijnlijk/hopelijk nog heel veel nieuwe herinneringen maken. Ik heb de meeste boterhammen al achter de kiezen, ik denk niet dat er nog grote dingen staan te gebeuren die mij deze ervaring zullen laten vergeten. En natuurlijk draag ik de bewoners van Zervou in m'n hart met me mee. 

Grace brengt me thuis, vanavond staat er voor haar nog een Zoom meeting op het programma. Fijn, dit betekent dat ik de rest van de avond voor mezelf heb. Bijkomen van de debrief (klinkt misschien wat zwaar, maar je wordt gevraagd om goed na te denken over wat je hebt meegemaakt en ervaren), nog een verslag schrijven etc. Vanavond alleen naar bed 🤷🏻 Ik heb gelukkig een appje gehad van Gerard: de ferry is redelijk op tijd vertrokken. Hij hoopt morgenochtend rond half 2 in Piraeus aan te komen. Heer, wilt u Gerard een veilige overtocht geven 🙏🏻