Donderdag 1 januari 2026

Een nieuwe dag, een nieuw jaar, 2026 is begonnen. Hoe zal het nieuwe jaar eruit gaan zien? Ik weet het niet maar ik vertrouw op Hem die de hemel, de aarde en alles wat daarin is geschapen heeft 🙏🏻 

Vanochtend uitgeslapen, geen wekker die ons wakker maakte. Wat een rustige jaarwisseling hier op Samos, geen vuurwerk gezien of gehoord en ook geen lawaai op straat. Wat een verschil met Nederland: op de radio sprak men van ongeregeldheden en de vele ongevallen met vuurwerk, vooral onder jongeren. En over het geweld tegen hulpverleners, hoe haal je het in je hoofd 🤦🏻 

Gerard voelt zich gelukkig iets beter, hopelijk zet dat door. Gisteravond hadden we geen puf om te helpen met opruimen, we hebben aangeboden dat we vandaag beschikbaar zijn. Dus als Stefan ons een berichtje stuurt zijn we er klaar voor. Zoveel hoeft er niet meer gedaan te worden, Henk en Stefan hebben vannacht het meeste al afgewerkt. Voor nu nog vegen, dweilen en er staat nog wat afwas. Makkie, vooral met z'n drieën is het zo gepiept 😉 

Na de arbeid gaan we een stukje lopen, het ziet er zo mooi uit buiten. Schijn bedriegt, de wind bijt in onze wangen 😬 Gelukkig voor ons is Delice geopend, gauw naar binnen om iets warms te nuttigen. 

Ik besluit om nog een wandeling te maken. Ja, het is koud maar ik heb even geen zin om in het wat kille appartement te zitten. Gerard gaat wel terug, hij is toch nog niet helemaal fit. Voor vandaag staat er verder niets op het programma, behalve uitrusten, dat moet hij dan maar gaan doen ☺️

De wind waait flink, stuwt het water weer over de strandmuur. Ik ben een eindje van huis, met deze temperaturen hoef ik niet nat te worden, er zijn al genoeg zieken onder de vrijwilligers 🫣 Later vandaag maar weer s een frisse neus halen, voor nu is het mooi geweest 😉 

De rest van de dag verloopt als een echte rustdag. Rond 3 uur lopen we richting Roditses Beach. Een aantal vrijwilligers wilde een nieuwjaarsduik gaan nemen, we zijn graag toeschouwer of fotograaf 😉 Of we zijn te laat, of ze zijn ergens anders, we zien niemand. Dan maar weer naar huis, het blijft koud, ondanks de zon. We installeren ons weer op de bank, deze keer mét deken. De e-reader zorgt voor de welkome afleiding, een boek kan je meenemen naar een onbekende (soms niet bestaande) wereld. Heerlijk, ik kan er niet genoeg van krijgen. M'n laatste boek was trouwens een autobiografie, het was geen leuk onderwerp, maar de auteur kon zijn ziekteproces en hoe hij ermee omging op een heel aangrijpende en begrijpelijke manier beschrijven. Dat was het laatste boek dat nog meetelde voor de leesuitdaging, nu 'mag' ik weer een niemendalletje lezen van mezelf 🙈 Al telt het boek wel meteen weer mee voor de nieuwe leesuitdaging, dat dan wel weer 🤓