Maandag 10 februari 2025

Vanochtend hoefden we niet meteen naar het pakhuis van CRR. Omdat we later vandaag de Sandwich Walk gaan houden was het eerst belangrijk om sandwiches klaar te hebben. De jeugd belegde de boterhammen (tosti brood) met mayonaise, 2 plakken kalkoen en met gesneden komkommer. Komkommers snijden was mijn taak.

Toen er 80 sandwiches klaar waren was het tijd voor koffie en thee. Daarna was er nog tijd over, we mochten namelijk niet te vroeg aankomen bij het pakhuis omdat de langetermijn vrijwilligers een vergadering hadden. Daarom de bezem, de stofzuiger en de dweil gepakt en de vloer van de benedenverdieping gereinigd. De studenten zorgden voor hun eigen verdieping. Schoonmaken is niet mijn hobby, maar het is wel fijn thuiskomen in een schoon huis 😉

Op naar het pakhuis. Vrijdag was ik opnieuw druk geweest met het sorteren van schoenen en er stonden nog steeds een aantal dozen op mij te wachten. De andere vrijwilligers gingen meteen aan de slag met het sorteren van kleding. Na de lunch gingen we daar nog even mee door. En toen was het tijd voor de Sandwich Walk. 

We gingen met de bus van CRR naar Monastiraki, een toeristisch gedeelte van Athene. Om ongeveer 16.15 uur stapten we uit. Na een kort gebed liepen we de straat op. Zoals ik al zei, in  Monastiraki komen veel toeristen, je hebt er mega veel winkels met souvenirs. De bekende vlooienmarkt vind je daar ook. Maar helaas zijn er ook veel mensen die hun leven niet zo goed op orde hebben, ook in deze buurt.

In 2019 ben ik met Renée in Athene geweest. Dat was voor een korte vakantie. Ook toen al zag je veel vluchtelingen/dakloze mensen. Dat zijn er alleen maar méér geworden. Renée en ik logeerden in Hotel ACS (Athens Center Square). Tegenover het hotel vind je een parkeergarage. Bovenop de parkeergarage is nu een hangplek voor gebruikers. Daniëlle en Daniëlle van CRR zeiden dat er meestal 3 mensen rondhangen op dit tijdstip (ongeveer half 5 's middags). Dat was nu heel anders! We liepen meteen aan tegen een Roma gezin met kinderen in verschillende leeftijden. De kinderen waren behoorlijk brutaal en dwingend. 'Meer, meer, nu, nu!' Je moet daar echt op je spullen passen, voor je het weet ben je je telefoon of andere kostbaarheden kwijt (of het eten dat we bij ons hadden) 😬 Niet mooi om te moeten zeggen, maar zo is de werkelijkheid. 

Niet alleen het Roma gezin troffen we daar aan ook ongeveer 10 verslaafde mannen. Ze gebruiken (spuiten) waar je bij staat. Dat herinner ik me nog van vroeger, toen ik vaak in Amsterdam kwam. Maar dat is nu zeldzaam in Nederland. Daar heb je de methadon bus of is er een veilige en warme plek waar je kunt gebruiken. In Griekenland is helemaal niets. Dan krijg je wat wij gezien hebben, een parkeerdek vol met spuiten. Geen goede plek om te zijn met je kinderen 🥺

We gingen verder omdat de Roma kinderen opdringerig werden. In totaal zijn we ongeveer 2 uur op straat geweest. We hebben meerdere mensen een sandwich, een banaan en een kop warme thee en wat aandacht kunnen geven. Mooi dat je op deze manier, al is het iets kleins, kunt doen voor je medemens.

Toen onze ronde er bijna op zat zagen we een vrouw in één van de winkelpassages. Zij was totaal niet aanspreekbaar. Ze had verse bloedvlekken op haar kleding en arm en probeerde alsnog een spuit te zetten. Daar zijn geen woorden voor. Hoe kan het zo zijn misgegaan in haar leven? Toen ze klein was heeft ze nooit gedroomd dat andere mensen haar op een dag zó zouden zien. Helaas is ze niet de enige voor wie dit iedere dag realiteit is. Hoe kom ik aan mijn volgende fix? Waar kan ik scoren? Je zult maar in haar schoenen staan, dit is geen leven, enkel overleven. Weer een reden om dankbaar te zijn voor mijn eigen leven 🙏🏻

Morgen helaas geen Saffron Kitchen Project, daar hebben ze genoeg handen om het eten op tafel te krijgen. Mooi voor hen, jammer voor ons als vrijwilligers 😏 Woensdag staat er wel weer van alles op de planning maar daarover morgen meer. Nog even lezen en dan 🥱😴

What it's like              Need You now (How many times)