Vrijdag 21 februari 2025

Ik sta iets later op dan gewoonlijk, 7.15 uur deze keer. Ik hoef niet precies om 8.30 uur aanwezig te zijn in het pakhuis, het is mijn vertrekdag. Gauw stop ik het beddengoed in de wasmachine, nog voordat ik samen met Gerard en Gert Jan geniet van m'n laatste ontbijt in het 'Witte Huis'. Een beetje weemoedig, dat ben ik zeker ook. Ik pak de laatste spullen in en dan is het tijd om te vertrekken. Maar niet voordat ik Sabina, Joanne en Anne-Ruth nog een dikke knuffel gegeven heb. Het zijn fijne meiden, ze zijn aangenaam gezelschap ☺️ En ik ga ze missen 😔

We komen aan bij het pakhuis. We drinken nog snel een kop koffie met Carla en Daniëlle. Voordat Gerard en ik vertrekken, bidden en danken we God voor alles wat Hij gegeven heeft in de afgelopen weken. En we vragen of Hij ons wil bewaren, ieder op onze eigen plek, waar we ook heengaan. Mijn keel zit dicht, ik kan de woorden die ik zeggen wil niet uitspreken. In mijn hart spreek ik een gebed uit voor iedereen die ik ontmoet heb. Voor de mensen die ik nu bij naam ken, maar ook voor degenen die naamloos zijn gebleven. Voor hen, die in mijn geheugen zijn gegrift, door wat ze doen of door wat ik van hen gezien heb. Voor alle organisaties die zich inzetten voor hun medemens. Er zijn zoveel goede initiatieven hier, ik bid dat God hen blijft zegenen 🙏🏻

We zijn mooi op tijd in Piraeus. Dat is maar goed ook want op de informatie die Gerard gekregen heeft staat niet wààr we zijn moeten. Piraeus is niet super groot, alsnog kun je flink aan het zoeken komen. En met een vrachtauto kun je niet zomaar ergens draaien of parkeren. Goed opletten dus! Blue Star Ferries, daar varen we mee staat op de papieren. Maar bij welke van de verschillende kantoren die we tegenkomen moeten we ons melden? 🤔

Gerard besluit om het vragen aan een havenmedewerker. Die denkt dat we bij hem willen parkeren, dat kan niet, parkeerplaats vol. Eerst lijkt de man wat terughoudend te zijn maar als Gerard hem vraagt welke informatie we nodig hebben is hij heel behulpzaam. We moeten het kantoor aan de andere kant van de haven hebben, daar kunnen we ons melden. Zo gezegd, zo gedaan. De 'parkeermeneer' was erg aardig, helaas klopt zijn informatie niet. De kantoormedewerker van Blue Star Ferries stuurt ons naar een organisatie buiten het haventerrein. Daar kunnen we een hut boeken, anders moet ik de nacht doorbrengen op een stoel. Voor Gerard, de chauffeur van de vrachtauto, is er al een bed beschikbaar. Op de boot kunnen we vragen om de 2 bedden bij elkaar te voegen, dan kunnen we een hut delen. Wel zo prettig, ik slaap liever op een stoel dan dat ik een hut moet delen met een wildvreemde 😏

Terug naar de haven. Het kantoor waar we eerst geweest zijn is niet het kantoor waar we ons moeten melden. Op naar het juiste kantoor. De dame achter de balie vraagt of we een weegbon hebben. Die hebben we. Die is niet geldig, het moet een weegbon van vandaag, vrijdag, zijn. Op naar de weegbrug dus. De weegbrug zou bij het parkeerterrein moeten zijn waar we de medewerker om informatie hebben gevraagd. Hmmmm, om eerlijk te zijn hebben we toen helemaal geen weegbrug gezien 🤔 Maar zonder weegbon komen we de boot niet op, zoeken dan maar. We rijden dezelfde weg die we eerder vandaag al gereden hebben. We zien geen weegbrug, dus Gerard stopt bij dezelfde medewerker. Opnieuw is hij niet te beroerd om ons te helpen. Het beste rijden we iets terug, het haventerrein af. Onder een viaduct door, dan de bocht naar rechts nemen. Er is een kortere route maar die gaat gedeeltelijk tegen het verkeer in...we zijn geen Grieken, we nemen liever de langere en veilige route. Dat was trouwens ook het advies van de havenmedewerker 😉

De weegbrug is nu snel gevonden. Terug naar de haven, naar de boot. Het duurt nog een hele tijd voordat we aan boord kunnen gaan, maar beter te vroeg dan te laat of op het nippertje. Gerard wil zich alvast aanmelden. Dat kan nog niet, over een half uur waarschijnlijk. We zijn in Griekenland, dat blijkt weer 's want ook 3 kwartier later is de juiste medewerker nog niet aanwezig. Gerard ziet iemand het kantoor binnengaan. Wij weer uit de vrachtauto maar het is niet degene die ons helpen kan. Eindelijk, eindelijk arriveert dan de juiste persoon. We melden ons aan en wachten nog weer. Dit keer wachten we tot het sein 'aan boord' horen. Eerst mogen de vrachtwagens oprijden, daarna de andere gemotoriseerde voertuigen. Brrrr, wat is het toch krap, ik ben zó blij dat ik hier niet hoef te manoeuvreren 🙈

De truck staat, de medewerkers zetten hem vast. Standaardprocedure? Ik weet het eigenlijk niet. We gaan naar boven, we willen de hut regelen. Het is niet zo gemakkelijk als ons eerst was verteld, misschien is er toch geen slaapplek voor mij. Of niet voor Gerard. Of we moeten nogmaals het volle pond betalen 😬 Pas wanneer we de haven van Piraeus verlaten hebben en de gezagvoerder achter de balie zit kunnen we meer te weten komen. Wat doen we? Juist, we wachten.

Eindelijk vertrekken we. Gerard gaat opnieuw naar de balie. Het is gelukkig niet zo spannend als dat het eerst leek. Ja, Gerard moet bijbetalen maar het bedrag is te overzien. En ja, we kunnen een hut delen! Wel zo prettig, onze aankomsttijd op Samos is namelijk een beetje ongelukkig. 00.30 uur, ga je dan vóór die tijd slapen? Of blijf je wakker? We hebben een bed, dus we zien het wel. We gaan naar de hut, even wat spullen uitpakken en rusten. We merken dat we te maken hebben met een ruwe zee, het bed gaat aardig op en neer. Of is het de boot? 🙈 Het is geen windkracht 11 gelukkig. Of de ruwe zee ook de reden is dat we 2 1/2 uur vertraging hebben weten we niet. Als we op Samos aangekomen de boot mogen verlaten zoekt Gerard heel snel een parkeerplaats. Straks, om 7.45 uur, worden we opgehaald door Nick van 'Eurorelief'. We moeten persé vroeg starten, Gerard moet z'n 24 uurs rust op de tachograaf zien te krijgen. Als dat niet lukt, kunnen we zondag de boot terug niet nemen. Dan loopt de planning voor de vrachtauto in de soep, dat is niet de bedoeling 😬

Ondertussen is het 3 uur, zaterdagochtend. Hoogste tijd om de ogen even te sluiten.