Zondag 2 augustus 2026

Zondagochtend, ik ben op tijd wakker maar heb nog geen zin om uit bed te gaan. Hoeft ook niet, de dienst start om 10.30. Als ik met de laatste dingen voor vertrek bezig ben wordt ik gebeld. Stefan vraagt of ik wat dingen uit het pakhuis kan halen. Ik ben degene met een auto. Tuurlijk geen probleem, maar dan moet ik nu wel haast maken. Ik kan de auto zonder problemen aan de doorgaande weg krijgen. Dat ging dan alvast goed ☺️

Aangekomen bij het pakhuis staan er 2 vrijwilligers spullen in een busje van Eurorelief te laten. Oh Goedemorgen heren, nemen jullie die spullen mee? Great, zoek ik dat andere. Helaas, de verjaardagskaart waarover Stefan belde ligt niet in het kantoor. Ook niet boven in de grote ruimte. Nog een keer het kantoor gecheckt: echt niet 🤷🏻

Tijd om naar Hope House te gaan. Vanaf het pakhuis weet ik de weg niet dus Google Maps moet opnieuw uitkomst brengen. Wat je uitkomst noemt 🤦🏻 Vrijdagavond stuurde Google Maps me door de krochten van Vathí, en nu dus weer! Vrijdagavond ging ik naar beneden, nu rij ik naar boven. Ik kan m'n ogen niet geloven. Die verschrikkelijk nauwe straatjes in het oude Vathí, daar is dus 'gewoon' 2 richtingsverkeer! 😱

Ik durf het op zich wel aan, dat naar boven rijden. Vrijdagavond lukte het, dan moet het nu ook goed gaan. Ik heb alleen 3 auto's voor me rijden. De voorste stopt steeds, de passagier gaat kijken of de auto past. Daardoor wordt het voor ons, de volgers, lastig. Je bent helemaal afhankelijk van je voorganger. Ik kan niet blíj́ven stilstaan, in de hoop dat de andere auto's zijn doorgereden, de helling hebben genomen. Op een bepaald moment zit ik op zo'n rottig punt, dat ik niet meer weet hoe ik de auto in vredesnaam de helling op en tegelijk de bocht om moet krijgen. Achteruit is ook geen optie, wat dan wel?! ,🥺 De redding is dichterbij dan gedacht Leonie (D) vraagt me of ik ok ben. Ik haat het om het toe te geven, maar nee, I am not OK. Leonie biedt aan om verder te rijden. Dat aanbod neem ik met beide handen aan! Normaal gesproken verloopt mijn zondagavond heel wat minder stressvol...

Na de koffiepauze heeft Anita het over Evolving Faith. Jij bent in ontwikkeling, je geloof is dat, als het goed is ook. Het gaat over op weg/onderweg zijn, als een pelgrim. Het gaat over de hoogtepunten, de dieptepunten en over het alledaagse. Hoogtepunt: Matt. 8: 23-27, Jezus die de zee tot bedaren brengt. Welk beeld heb ik van God? Zelfs de discipelen, die al langere tijd onderweg waren met Hem, verbaasden zich over het wonder. Dit paste niet in het beeld dat zij hadden van Jezus. Vraag: waarover heb jij je op je levensweg verbaasd mbt God? Met onze buurman/vrouw bespreken we dit. Opm. daarna: negeer dit niet! 

Dieptepunt: Matt. 16: 21- 23 en Hand. 1: 6,7. Zelfs Petrus begreep niet volledig de reden waarom Jezus op aarde was. Gods' wegen zijn altijd anders dan de onze. Vraag: wanneer was God in jouw leven heel anders dan jij gedacht had/op hoopte? Opm. daarbij: negeer dit niet!

Alledaagse momenten: groei door in je Bijbel te lezen, dingen doen (voor God, je familie, medemens ect) , (uit)delen, onderwijzen, andere inzichten/perspectieven tot je nemen, wijsheid vergaren, levenswijsheid opdoen, HG in je laten werken enz. 1 Cor. 3:1, Hebr. 5: 11-14, Joh. 13: 7 Vraag: wat is er veranderd in de de manier waarop jij naar God kijkt? Opm. daarna: negeer dat niet! Wees een pelgrim, je bent steeds onderweg, je geloof is nog niet af want we zijn er nog niet (Jezus is niet teruggekeerd naar de aarde). Hou vast aan dat wat ongemakkelijk is, je geloof moet in praktijk worden gebracht. Focus op wat echt belangrijk is!

Leonie heeft de auto voor me geparkeerd maar, omdat we laat waren, niet perse op een handige plek. Ik mag geen commentaar hebben, ik heb t zelf uit handen gegeven 🤷🏻 Het betekent dat ik achteruit een stukje omhoog moet. Wil ik best proberen maar niet als er nog heel veel mensen staan te kijken. Ongeveer 90 mensen in de dienst vandaag, het hoogste aantal ooit. Er zijn familieleden van Conrad en Margriet, mensen die er voor/na de bruiloft een paar dagen aan vastgeplakt hebben. 

Ik besluit gewoon te wachten totdat (bijna) iedereen weg is. Ik heb de rest van de dag voor mezelf, het komt niet aan op een kwartier meer of minder. Leonie komt nog steeds niet naar buiten. Samuel (D) wel. Ik ken hem nog van afgelopen winter, dus ik durf het hem wel te vragen. Klopt, doet hij met plezier. Bedankt Samuel! 

Ik hoef alleen maar de weg naar beneden te volgen, dan kom ik vanzelf op bij de zee uit. Ik heb m'n e-reader bij me omdat ik met mezelf had afgesproken dat ik ergens op een terras in de schaduw zou gaan zitten. Even helemaal niets, bijkomen van de stress. Nu alleen een lekker verhaal (leestip: Tessa Afshar- Land van stilte!). En iets te eten en te drinken. Water, een salade en later als toetje een aardbeien milkshake van Griekse yoghurt. Heerlijk.

Om ongeveer half 5 ben ik thuis. Ik zet de wasmachine aan, ik heb bijna geen schone handdoeken meer. Ik ga verder met het verhaal, hopelijk lees ik het boek uit, ik kan het niet wegleggen. Het avondeten bestaat uit een paar sneetjes brood. Veel meer heb ik niet in huis, ik heb nog geen boodschappen gedaan 🤷🏻 Morgen is er weer een dag ☺️