Vrijdag 12 december 2025

Vrijdag, laatste werkdag van mijn eerste werkweek. Ik ben ingedeeld bij de Hospital Rides. Als het nodig is, krijgen residents van Artsen zonder Grenzen (AzG) een ticket. Daarmee kunnen ze mee met 1 vd auto's van Eurorelief. Om 9.30 verzamelen buiten het kamp en uiterlijk 9.40 vertrekken we richting het ziekenhuis. Het klinkt simpel maar dat is het niet. Er is bv een meneer die 5 december een afspraak had bij de psycholoog. En vandaag is het 12 december. De psycholoog heeft vandaag echt geen mogelijkheid om met hem te praten. En oh ja, zijn Frans en dat van ons is niet goed genoeg om elkaar te begrijpen. Ook niet wanneer Google Translate ingezet wordt. Gelukkig stopt er net een busje, daaruit stappen mensen van AzG. Na wat gepraat kan één van hen de meneer verder helpen. Ook is er een mevrouw die gisteren een afspraak had bij de gynaecoloog. Kan ze misschien toch mee? Leonie neemt contact op met Jana (zij is de Shift Leader oftewel aanspreekpunt voor alles op het kamp). Misschien kan Jana iets regelen. Helaas, mevrouw moet opnieuw naar AzG om een nieuwe afspraak te laten maken. Intussen zijn wij, Anne-Renske, Jelle, Leonie en ik de indeling van de busjes aan het bekijken. Je kunt niet zomaar iedereen bij elkaar in de auto vervoeren. Dit vanwege de gevoeligheid rondom contact met het andere geslacht. We hebben een familie van 4 personen (vader die met krukken loopt, moeder en 2 dochters). Daar kan geen alleenreizende vrouw bij. Maar eigenlijk kan de vader met zoon ook niet. Ok, apart dan maar. De vader met zoon kunnen bij de 'enkele' man. De moeder met baby en de 2 dames die alleen zijn + de 2 die samen gekomen zijn passen dan in auto nummer 3. Jelle rijdt met de heren, Leonie neemt de dames mee, Anne-Renske en ik het gezin. Het is niet ideaal, maar op dit moment is dit de enige oplossing. De rit naar het ziekenhuis duurt ongeveer 15 minuten, ik zoek het op in Google Translate (ik spreek helaas geen Farsi) en laat het aan de dames zien. Ik weet niet of iedereen lezen kan maar de dames brengen elkaar op de hoogte. Aangekomen bij het ziekenhuis laten we iedereen uitstappen. Om 2 uur zullen ze weer opgehaald worden. Ze kunnen ook naar het centrum van Vathí lopen, dan kunnen ze om 2.10 opgepikt worden op de grote parkeerplaats tegenover het busstation. Er is geen tweede 'ophaalronde' dus we blijven in Vathí. Het is vrijdag, dat betekent schoonmaakdag in het pakhuis. Anne-Renske gaat aan de slag met de administratie, Leonie gaat met 1 vd auto's naar de garage, dus het schoonmaken blijft over voor Jelle en mij 🤷🏻 Nadat we de taken verdeeld hebben, beginnen we boven met schoonmaken. Dan door naar het kantoor beneden, dan de toiletruimte. Als dat allemaal gedaan is mogen we pauzeren. Het heeft geen zin om enkel voor de lunch naar het kamp te gaan dus Jelle en ik zoeken een plekje in de zon waar we onze boterhammen kunnen eten. Heerlijk, die zon, wie had dat gedacht, ik niet in ieder geval.

 Om 13.40 staan we op de grote parkeerplaats dichtbij het pakhuis. De vader met zoon staan al klaar. Afspraak is dat we eerst naar het ziekenhuis gaan om te zien wie er klaar staat, ze moeten nog even geduld hebben. Gelukkig is het mooi weer. We gaan naar het ziekenhuis en halen daar de moeder met baby en twee dames af. Die passen in 1 auto. Dan gaan we naar de parkeerplaats tegenover het busstation. Daar staan, naast de vader met zoon, ook het gezin klaar. Ook zij hebben inkopen gedaan in Vathí. De moeder en haar dochters heb ik bij de Free Shop gezien, zij zijn nieuwe bewoners. De vader heb ik vanochtend voor het eerst gezien. Logisch, omdat de Free Shop in 2 verschillende containers gevestigd is. 1 voor mannen en 1 voor vrouwen en jonge kinderen. Ze hebben vast heel veel meegemaakt onderweg. Gedragsregel voor vrijwilligers: je vraagt niet naar de reis! Je mag bv vragen: hoe was dit (bepaald onderwerp) voor jou in je thuisland/stad/dorp/omgeving? Maar je vraagt NOOIT hoe hun reis verlopen is. De residents mogen zelf bepalen wat ze kwijt willen. Maar stel je voor dat iedere vrijwilliger die je ontmoet je vraagt wat je hebt meegemaakt onderweg. Vermoeid, vernederend misschien en wellicht traumatiserend, dat je steeds opnieuw je verhaal moet vertellen. Niet ok. Om ongeveer half 3 zijn we bij het kamp. Er is dringend iemand nodig bij de Library. Jelle is er nog niet geweest. Hij weet ook niet zo goed of hem dat ligt of niet. Ik stel voor dat hij het gewoon gaat proberen: je komt er gauw genoeg achter of je het leuk vindt bij Library. Als het niets is, dan hoeft hij er maar anderhalf uur te zijn. Dat kan hij vast wel volhouden 😉 Dat betekent wel dat de afwas voor mij is 🤷🏻

Eerder vandaag heb ik een appje gehad van Maddie: of ik coördinator wil worden van de wasserij. Amy is er komende week nog, daarna gaat ze met verlof. Of ik haar taak wil overnemen. Ja en nee. Ja: je kunt echt duidelijk iets betekenen voor residents, je zorgt ervoor dat hun was bacterie/beestjes vrij wordt. Nee: coördinator zijn betekent dat je minimaal 3 dagen op hetzelfde station werkt. Minder variatie in de bezigheden. Waarschijnlijk geen Women's container meer. Wel meer vrijheid omdat je minder vastzit aan een vooraf opgesteld programma. Ik bedank Maddie voor haar vertrouwen in mij en zeg dat ik haar aan het einde vd dag uitsluitsel zal geven. Ik heb er de hele dag over nagedacht, ik ga het doen! Als het niet goed gaat, gaat het niet. Eerst proberen, kijken hoe het loopt. Komende week is Amy er nog om me verder op te leiden.

4 uur, tijd om het kamp te verlaten. Afspraak op vrijdag is: verzamelen op de parkeerplaats boven, daar is een soort van nabespreking. Daniëlle zal volgende week de Shift Leader zijn daarom mag ze nu alvast de nabespreking leiden. Vrijwilligers mogen inbrengen wat ze graag delen willen en we sluiten af met een kort dankgebed. God was erbij deze week. Hij heeft ons geholpen om ons werk naar beste kunnen uit te voeren. Hij heeft ons steeds bewaard, onderweg en bij onze werkzaamheden. Dank en eer voor Zijn goedheid. 

Bij het pakhuis wordt nog even aangeven dat je, als je zaterdag olijven wilt gaan plukken, je uiterlijk om 10.30 aanwezig moet zijn. Dan is het tijd om naar huis te gaan. Ik moet koken maar heb totaal geen energie meer. Ik besluit om eerst uit te rusten, even niets doen. Ik moet nog bedenken wat ik wil eten, dus ik zoek een tijdje naar recepten van eenvoudige doch voedzame maaltijden. Ik ga voor een curry. Helaas heeft de supermarkt geen kokosmelk, de curry smaakt niet helemaal zoals ik het van tevoren bedacht had. Kleinigheidje hou je 😏  Na het eten breng ik de vuilnis weg en loop een rondje in de buurt. Als ik thuis ben bel ik Gerard, daarna is het hoog tijd om naar bed te gaan. Morgen olijven plukken, ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen 😄