Vrijdag 19 december 2025

21.00 uur: ik heb m'n avondeten achter de kiezen: broodje falafel met scherpe saus en alles erop en eraan. Yasmina heet de shoarmazaak en ik sta 2 minuten na het afhalen al in m'n keuken. Dat is het voordeel van midden in de bedrijvigheid wonen 🤗 Volgens Henk (van Member Care) is de eigenaar een voormalig bewoner van kamp Zervou. Het was heerlijk ☺️

De dag begon met een team meeting. Judi en Heleen hadden 3 aanbiddingsnummers uitgezocht die we met elkaar zongen, Cory Asbury -Reckless Love, Matthias Redman-10.000 reasons (Bless the Lord), Pat Barret-Build my life. De laatste met de zin: fill me with Your heart and lead me in Your love to those around me, vervul me met Uw hart en leid me met Uw liefde naar de mensen om mij heen. Precies daarom zijn we hier: God's liefde laten zien. In wat we doen of laten, in wat we zeggen en laten zien. Misschien kunnen we dat niet perse laten zien in het station waar we vrijwiller zijn, maar hopelijk merken de residents dat we een bijzondere drijfveer hebben. Na wat huishoudelijke mededelingen heeft Juliet een mededeling: de afgelopen week zijn er veel mensen aangekomen in Zervou. Ik meldde eerder dat er jongen is overleden, 9 jaar jong was hij. Er is een familie vaderloos geworden, de moeder raakte dus haar echtgenoot kwijt. Een man verloor zijn 7 maanden zwangere vrouw en de tweeling die zij droeg. Weer een familie mist 2 broers en 1 zwager. Durft iemand nog tegen mij te zeggen dat het allemaal gelukszoekers zijn? Zou jij dit offer overhebben voor wellicht/hopelijk maar geen garantie op een beter leven? Heb het lef om je te verdiepen in de mens achter het verhaal en je zult geschokt en verbaasd zijn. We hebben God gebeden om troost voor de getroffen families. Ook hebben we voor onszelf gevraagd om kracht, om ons niet te laten neerdrukken door deze heftige verhalen. We gaan deze mensen tegenkomen, bij Free Shop, Hospital Rides of bv de wasserij. Heer, ontferm U 🙏🏻 

Vandaag weer Hospital Rides, ik ben benieuwd hoeveel patiënten we hebben. Mathias en Loïs stonden om 8.30 al bij het kamp, ze hadden een speciale 'afhaling', de resident moest extra vroeg bij het ziekenhuis aanwezig zijn. Op de afgesproken tijd vertrekken Mathias, Heleen en ik naar het ziekenhuis, in totaal hebben we 6 patiënten. Ik zit in de auto met Zarida (niet haar echte naam) en een man die waarschijnlijk haar zoon is. Ik weet dat ze uit Afghanistan komt. Ik spreek helaas geen Dari of Pashto of Farsi. Dus de rit verloopt in stilzwijgen. Ik kan onder het rijden m'n telefoon niet gebruiken, hoe graag ik ook een gesprek zou willen beginnen. Zarida heeft een verwonding aan haar voet, ze werd met een rolstoel naar het hek gereden. Bij het ziekenhuis staat er geen rolstoel klaar maar Ali staat er gelukkig wel. Hij wijst meteen naar een bankje wat in de hal staat. Zoon en ik ondersteunen Zarida, ze kan weer even bijkomen. 1 ding weet ik zeker: zij staat straks niet bij de bushalte, zij kan dit kleine stukje nauwelijks lopen 😬 Hopelijk kan ze geholpen worden. 

Terug naar Zervou, kijken of er meer patiënten staan. Slechts 1, dan is het onnodig om met 3 auto's te gaan. Heleen en ik gaan naar binnen, Mathias gaat opnieuw een patiënt wegbrengen. Na deze rit mag hij Maya (USA) ophalen, zij is een nieuwe vrijwilliger. Fijn, want veel longterm vrijwilligers zijn of gaan de komende dagen met verlof. Het is op zich wel handig dat er niet alleen korte termijn vrijwilligers rondlopen op het kamp, zoveel ervaring hebben we nog niet 😏

Ik mag, verrassing, naar de Library. Ik heb gisteren begrepen dat er vandaag geen school is vanwege de Kerst. Het is een levendige boel, een gezellige drukte. Ik heb even tijd om sommen te maken met een wat ouder meisje, ik schat haar een jaar of 13. Sommen maken vindt ze moeilijk, vooral - sommen. Ik weet niet wat haar achtergrond is, wie weet heeft ze geen onderwijs mogen volgen. Alweer tijd om te dansen, dat kan ze wel en ik kan aan haar gezicht zien dat ze ervan geniet ☺️

Amber komt langs: kan ik naar Free Shop? Omdat er veel nieuwe bewoners zijn is het er druk. Ik ben er maar 1x eerder geweest en maar kort. Ook nu kan ik niet lang meehelpen: om 12.30 start de meeting van coördinatoren. Daar hoor ik nu officieel ook bij 🙈  Er zijn 2 residents in Free Shop. Beide hebben kinderen bij zich. Volgens Caroline en Judi zijn ze er al best lang. Voor de deur staan 4 andere residents te wachten, misschien zou het wat sneller kunnen? Ik snap beide kanten: mijn mede-vrijwilligers willen de volgende mensen helpen. Begrijpelijk. De residents hebben bij aankomst 1x recht op kleding, er is een lijst met kledingstukken waarop ze recht hebben: 1 jas, 1 broek of rok, 1 paar sokken enz. Dan wil je dat het goed is, het is geen Zalando of zoiets, je kunt de kleding niet ruilen. Begrijp ik ook helemaal. Om 12 uur mogen er 2 andere dames naar binnen, zij hebben geen kinderen (bij zich). Ik wist het niet, blijkbaar mag je toch wel kleding 'ruilen'. Enkel op de dag dat je de kleding ontvangen hebt, of de dag erna. En dan alleen kleding die te klein is. Kleding die te groot is mag je naar Sewing Space brengen, daar kunnen ze het voor je innemen. Beide dames willen hun schoenen ruilen en hun jas. Dat mag, hopelijk zit er iets voor ze bij dat beter past. De jassen, dat lukt. Schoenen niet, die liggen op 1 grote hoop. Dit is niet 'mijn' station maar ik weet dat Free Shop altijd netjes achtergelaten wordt. Dit is dus chaos die vanochtend ontstaan is 😬    1 vd dames wil een t-shirt inruilen voor een lange mouwen shirt. Dat mag niet, je mag daarvan 1 uitzoeken. Wil je iets anders, dan moet het wel uit dezelfde categorie komen. Regels zijn regels 😏

De laatste 2 mensen die stonden te wachten heeft Caroline weggestuurd, nou ja, ze vertelt dat Free Shop om 13.30 weer open gaat. Ik ga gauw naar de meeting, het is ondertussen al bijna kwart voor 1 🥴 De meeting start met een kort gebed om Gods zegen: voor de nieuwe coördinatoren en voor hen die afscheid nemen. Als coördinator mag je kort vertellen waar je tegenaan loopt op je station. En wat je mooi vindt aan je station. Ik ben 3x werkzaam geweest in de wasserij, heb dus geen inbreng wat dat betreft. Ik weet wel waarom ik Laundry een fijn station vind: je bent praktisch bezig, hebt meteen resultaat. Wie houdt er niet van schoon en fris wasgoed? 😄🤷🏻

De meeting is zowaar om 13 uur klaar, het afgesproken tijdstip. Heb ik nog even tijd om m'n broodtrommel leeg te eten. En om een paar slokken koffie te nemen. Caroline heeft slechts 10 minuten pauze gehad, ze is niet naar de meeting gegaan. Ze wilde de berg schoenen weer enigszins toonbaar maken. Ik hoop dat het haar gelukt is. Het is fijner en makkelijker kiezen als de omgeving er netjes uitziet. Om 13.20 gaan Heleen en ik mee met Mathias. We schrijven ons uit (ja, ook als je zeker weet dat je 30 à 40 minuten later weer op het kamp zult zijn moet je je uitschrijven). Op naar het ziekenhuis. Daar staan Zarida en haar zoon al te wachten. Zarida zit nu wel in een rolstoel. Mijn auto is de laatste vd 3, fijn dat ze dat extra stukje niet hoeft te lopen. De moeder met baby stapt weer bij Mathias in de auto. Heleen neemt de 2 wachtende heren mee.

Bij de grote parkeerplaats staan ook een aantal patiënten te wachten. 1 van hen zegt dat z'n vriend er zo aankomt, hij moest nog langs de groenteboer. Eventjes, klein minuutje, ok? Ok, we hebben tijd om even te wachten, we lopen mooi op schema. Ik kan nog steeds niet communiceren met Zarida, of toch wel? Via haar zoon, die weinig Engels spreekt, vraagt ze waar ik vandaan kom:  Nederland. Voor welke organisatie ik werk, Unicef? Eurorelief. Welke taal ik nu spreek:  Engels. Ze wijst op zichzelf en begint tegen mij te praten: Afghanistan, iets wat ik niet versta, Francia of iets wat daarop lijkt. Haar zoon: in Afghanistan was ze lerares Frans. Ja,ja, knikt Zarida. Ah, dat is mooi, ik ken een beetje Frans. Fini docteur? 2x 10 vingers laat ze me zien. En een snijgebaar. Opnieuw 2x 10 vingers. Mal au pied? Ja,ja, zere voet.  Turkye. Afghanistan poef, poef, geluid van explosies! Turkye, ze maakt een gebaar dat hardhandig duwen uitdrukt en wijst dan naar haar voet. Die zere voet heeft ze in Turkije opgelopen. Eerst gevlucht uit Afghanistan vanwege de explosies/het geweld. Kom je eindelijk aan in Turkije, wordt je daar ook niet goed behandeld 😬  De tranen springen me in de ogen, wat doen mensen elkaar aan, ik kan er niet bij. Heer, ontferm U 🙏🏻                                    Oh ja, over 20 dagen heeft Zarida opnieuw een afspraak, dan gaat ze onder het mes. Vrijwillig.

Ali (AzG) heeft gezegd dat er geen patiënten meer zijn die opgehaald moeten worden. Geen tweede ronde dus. Opnieuw inschrijven bij de poort, opnieuw door Security. Het kamp, het gedeelte waar Eurorelief zich beweegt, voelt ondertussen vertrouwd aan. Die security check niet. Via de walkie hebben we ons gemeld bij Amber. Ze heeft een klus voor ons: afwassen en opruimen in de 'schaftkeet', de container waar we lunchen, waar de spullen van Eurorelief opgeslagen staan. Dat is ook belangrijk 😉 Voor ik het doorhebt is het 4 uur, einde werktijd. Ik heb het tosti apparaat bijna schoon. De andere vrijwilligers druppelen binnen, de tassen en andere spullen worden gepakt. Naam van het bord vegen en je mag naar de parkeerplaats lopen. 

Op de parkeerplaats wachten we totdat iedereen aanwezig is. De regel is dat er daar op vrijdagmiddag een korte nabespreking is. We gaan in kleine groepjes bij elkaar staan. We moeten om de beurt een top, flop, God benoemen met betrekking tot de afgelopen week. Mijn top koppel ik aan God: gisterochtend kwam er een man naar de Library. Ik had hem volgens mij niet eerder gezien. Hij vertelde Simea en mij dat hij gaat vertrekken. Hij heeft hier 10 maanden gewoond, nu heeft hij een paspoort voor zichzelf en zijn gezin! Bless the Lord 🙏🏻   Mijn flop was de woensdag, het gestress bij de wasserij 😏 De sterfgevallen van afgelopen week zijn dieptepunten, flop is daarvoor geen goede benaming.  Heer, ontferm U 🙏🏻 

Weekend, ik hoop dat het weer zo mooi blijft als het de afgelopen 2 dagen was. Dan kan ik extra zonnevitaminen opdoen. Ook hier gaat, net als in Nederland, 1 of ander virus rond. Of misschien een combinatie van veel verschillende indrukken/minder optimale woonomstandigheden/niet genoeg fruit/groenten eten? Ik weet het niet, er is iets dat mensen ziek maakt. Goed dat het weekend is, kunnen mensen uitrusten en nieuwe krachten opdoen. En maandag hopelijk gezond weer aan de slag.