Vrijdag 31 juli 2026

Vandaag gaat het gebeuren, m'n eerste dag in Zervou. Ik heb het rooster al gezien, ik ben ingepland voor Laundry Duty 😉 Maar eerst starten we de dag met aanbidding en gebed. Zonder hulp van God zijn we niets en kunnen we niets. Ook al mogen we de bewoners niets vertellen over ons geloof in God, we hopen Zijn liefde zichtbaar te kunnen maken.

Aartje (Nederland) is m'n maatje. Het was we afgelopen woensdag al opgevallen dat er weer veel Nederlandse vrijwilligers zijn, zoveel short term als longterm. Helemaal prima natuurlijk, tof dat mensen als Aartje zich hier inzetten. 

Er zijn een aantal dingen veranderd. Er zijn méér werkende machines (19!!!) en de protocollen zijn aangepast. Daar verdiep ik me later wel in, nu eerst de stekkers in de stopcontacten drukken. 

De eerste inwoners staan precies op tijd op de stoep.  Ik schrik een beetje,deze mensen heb ik in januari ook ontmoet. Ik had van Suzanne begrepen dat in maart/april 'iedereen' die wij ontmoet hadden vertrokken was, Zervou mocht verlaten. Niet iedereen dus...

Aartje vertelt dat er afgelopen woensdag 6 tickets voor MSF (Medicins Sans Frontières/Artsen Zonder Grenzen) waren. En dat er niemand geweest is. Die mensen heeft ze gisteren ook niet gezien, hopelijk komen ze niet allemaal vandaag? 😬

Het voordeel is nu dat er meer werkende machines zijn, we kunnen nu meer mensen helpen in A-zone. Het aantal tickets dat gereserveerd is voor MSF is namelijk gelijk gebleven.

Als alle machines in A-zone draaien vertrekken we naar B-zone. Aartje vraagt of ik de sleutels van B-zone bij de bewakers wil gaan halen. Dat durf ik wel. Alleen is het bord aangepast, er zijn meerdere sleutels die nummer 8 of 9 hebben 😬 Aartje weet wel welke ik nodig heb en de volgende keer, als die er komt, weet ik het ook 😇

In B-zone wassen we nu kleding voor Free Shop. Kleding van mensen die vertrekken en hun kleding doneren aan Eurorelief. Bij het pakhuis kunnen mensen nu ook kleding inleveren voor Zervou. Daar wordt, eigenlijk verbaast me dat, goed gebruik van gemaakt. Dat vind ik positief omdat de inwoners van Vathí hebben enorme overlast ondervonden van het eerste vluchtelingenkamp. Echt overlast, dat vergeten we als vrijwilligers soms. Daar mogen/moeten we ons bewust van zijn. Daarom is het ook zo belangrijk om vriendelijk te zijn naar de inwoners van Vathí.

In B-zone stoppen we alle machines vol. Voordeel van dit jaargetijde: de was die Aartje eerder deze week heeft opgehangen droogt snel 😁 Ok, sommige mouwen of zomen zijn niet helemaal droog maar met de temperaturen duurt het geen dàgen 😉

Als we terug zijn in A-zone stuurt Sarah Grace Aartje naar Library. Ik mag naar Womens Space. Eigenlijk ben ik overbodig: er zijn 2 volwassenen en 2 kinderen. Een kwartier nadat ik gearriveerd ben, vertrekt 1 vd dames: ze gaat eten. Nu is er nog 1 bewoonster, 1 meisje, 1 jong kind. En er zijn 4 vrijwilligers 🙈 Zo gaat dat soms. Ik weet zeker dat het vanmiddag wèl vol zit hier: henna middag, da's altijd volle bak!

Het meisje dat kraaltjes aan het rijgen is ken ik nog, ik kan alleen niet meer op haar naam komen. Na een paar minuten vraagt ze: Teacher, ben je hier eerder geweest? Ik heb je toch gezien? Dat klopt meid, ik was hier in de winter, nu ben ik hier opnieuw. Vind je het leuk in het kamp, ben je daarom terug? Nee, ik vind het niet leuk in het kamp. Maar waarom ben je dan teruggekomen? Ik kom hier voor de mensen, alleen daarom ben ik hier. Oh, ok.

Teacher, vandaag is mijn laatste dag. Oh, dat is fijn, goed om te horen. Mag ik vragen waar je naar toe gaat? Ik ga naar Finland. Oh, daar kan het best koud worden, hou je van kou? Niet echt. Maar er woont al familie en ook vrienden van ons. Gelukkig, dan ken je straks al mensen in Finland.

Zo leer je wat: er zijn meerdere gezinnen uit Zervou naar Finland verplaatst. Ik wist helemaal niet dat Finland vluchtelingen opving. Mensen uit Oekraïne, dat weet ik dan wel. Maar uit 'ons' kamp? Maar fijn, ik hoop en bid dat ze echt welkom mogen zijn. Dat de vluchtelingen nu verder kunnen gaan met het opbouwen van hun leven, dat heeft lang genoeg op pauze gestaan. 

Na de lunch checken we of de machines in A-zone klaar zijn 4 wel, 1 niet. Het is wat het is 🤷🏻 In B-zone moeten we op meerdere machines wachten. Maar dat geeft ons de tijd om de kleren die vanochtend nog klam waren op te ruimen. Dan is er ruimte voor de schone was die uit de machines komt. Nou ja, schoon: uit 1 machine komt zwart spul. Er zat een blijkbaar een shirt in dat 60 graden niet aankon 😬 Maandag deze machine laten draaien zonder kleding, hopelijk is de binnenkant dan weer schoon. 

Sarah Grace stuurt Aartje naar Library. Ik mag naar Sewing Space. Niet dat ik kan naaien, zelfs 2 jaar naailessen volgen heeft weinig opgeleverd. Maar kijken en opletten en meehelpen met opruimen, dat kan altijd 😉 

Vandaag voelde raar, ik nog niet 'geland'. Alle longtermers zijn vandaag afwezig, ik ken alleen Marian. Vanavond moet ik afscheid nemen van Gerard, daar zie ik niet naar uit. Het klopt, dat wist ik van tevoren: de tweede keer is altijd anders dan de eerste keer. Daar was ik op voorbereid. Voor zover dat mogelijk is natuurlijk. De vorige keer kwam Gerard me ophalen, nu laat hij me achter. Ook al heb ik hier zelf voor gekozen, nu het er op aan komt heb ik er moeite mee. De hele dag is het alsof er een zware wolk boven me hangt 😔

Dan is er nog iedere dag de afdaling. Vanochtend reed ik zelf de berg (ok, heuvel) af. Volgens Gerard ging het goed. Alleen op het eind ging ik te snel, daar moet je bijna stilstaan 😬 Ok, dat kan ik onthouden. Toch, het is niet mijn auto, het maakt me onzeker.

Ik breng Gerard op tijd naar de haven. Het is nu al bekend dat de ferry 2 uur vertraging heeft. Uiteindelijk was vertraging 3 uur 😏 Zo gaat dat, dat is bekend. Alsnog is het vervelend.

Er is een concert oid op Lions' Square, ik moet een andere terugweg nemen. Die heb ik zelf nog nooit gereden, dus: spannend 🥺 Het is niet bevorderlijk voor m'n gemoedsrust. Ja, ik weet het, ik heb het mezelf op de hals gehaald, dus hoord, stop met over en over dezelfde gedachten rond te sturen. Zat er maar een stop knop ergens, dat zou een opluchting zijn.

Na een verkeerde afslag genomen te hebben kom ik dan eindelijk veilig thuis. Na nog een uur gelezen te hebben is het tijd om m'n ogen te sluiten.